Sterke teksten. Krachtig pianowerk. En haar haar zat best redelijk. Mylou Frencken deed een paar nummertjes op de Parade en dat was weer even wat anders dan Mobiele Marketing of Brandactivation. Hoewel, mobiel was Mylou ook. Ze wipte van jewelste op de kruk. En ze wist haar merk vurig te activeren.

Mylou is cabaretière. En columniste van esta, vandaar. Ze las een paar rake columns voor en ze deed een serie mooie, stoere, leuke, lieve liedjes. Vakwerk, absoluut.

“Ik zat eigenlijk net m’n haar te doen, zit het een beetje?” Met zo’n binnenkomer zette ze meteen de typische Frencken toon. Een toon die zeker vrouwen zal aanspreken. Maar het was echt onterecht dat er maar zo weinig mannen in de zaal zaten.

Dik Brouwer, copywriter Communications

Voor 4 april was Lara Ankersmit tien jaar lang werkzaam bij De Telegraaf (onder andere als uitgever), verantwoordelijk voor de website van de krant. Een directe concurrent van Sanoma’s Nu.nl dus. Van Heukelom kan het daarom ook niet na laten te vragen of Ankersmit nog weet wanneer Nu.nl de Telegraaf-site voorbijstreefde in bezoekcijfers. Ankersmit: ‘Ik heb geen idee…’ Van Heukelom: ‘Voorjaar 2007!’

Het kon en kan Ankersmit niet zoveel schelen of Nu.nl nu wel of niet groter was dan de sites van Telegraaf. ‘We richtten ons op de kracht van De Telegraaf: uitgesproken, een bepaald soort nieuws, vooral sterk op binnenland, sport en financiën.’ Het was haar taak de unieke content van De Telegraaf online goed neer te zetten.

Van Heukelom vraagt haar hoe het zat met de spanning tussen de nieuwe media en de oudere printjournalisten. Verhalen over spanning zijn niet waar, beweert Ankersmit.’ Journalisten willen gewoon dat hun verhaal wordt gelezen’. Of dat nu in print is, of online: als ze maar de lezers bereiken. Een scoopje vasthouden voor de krant van morgenochtend en niet online plaatsen? Ze bekent dat ze in het begin bij De Telegraaf wel eens te horen kreeg dat een scoop in de ochtendkrant goed was voor de verkoopcijfers van de krant van die dag, maar ze heeft een keer gevraagd: ‘Laat mij dan eens de boeken met de oplagecijfers zien waaruit dat blijkt’. Dat bewijs was er niet en ‘de kwestie “scoop eerst in print en dan online” is nooit meer ten sprake gekomen.’

Joris van Heukelom: ‘Er wordt vaak gezegd dat bereik een garantie is om geld te verdienen.’

Lara Ankersmit: ‘Dat is lang gedacht, maar het is niet zo. Omzet groeit niet evenredig met het aantal pageviews.’ Het is wel zo dat Telegraaf.nl winst maakt. Ankersmit wil niet zeggen hoeveel, maar geeft wel aan dat winst maken een van haar speerpunten is geweest.

Na tien jaar Telegraaf was ze er wel klaar wat betreft uitdaging. Joris van Heukelom noemt haar overstap qua bloedgroep nogal een grote verandering: van De Telegraaf naar Nederlandse Omroepstichting (NOS). Ankersmit is de opvolger van Roeland Stekelenburg die de nieuwe media bij NOS op de kaart zette en ervoor zorgde dat NOS een voortrekkersrol vervulde in de wereld van de nieuwe digitale media.

Afgezien van de andere bloedgroep is ook het feit dat NOS veel meer videocontent tot zijn beschikking heeft dan De Telegraaf een groot verschil met haar vorige werkgever, zegt Ankersmit.

Experimenten
Joris van Heukelom: ‘NOS is een motor van digitale ontwikkelingen in het Nederlandse mediagebeuren. Je kunt zeggen: dat is nogal makkelijk met zoveel subsidie, waar commerciële partijen als bijvoorbeeld Sanoma het zonder moeten stellen.’ NOS, zegt Van Heukelom, kan dingen proberen en testen zonder dat het direct wat oplevert.

Dat is waar, geeft Ankersmit toe, maar het is volgens haar niet zo dat alleen de NOS daarvan profiteert. De geslaagde experimenten uit de NOS-tuin zijn voorbeelden voor andere mediapartijen, die er hun voordeel mee kunnen doen. ‘Dat zie ik ook als een taak van de NOS. Wij testen en helpen daarmee andere mediabedrijven.’

Joris van Heukelom: ‘De echte grote innovaties op het gebied van digitale media komen uit de verenigde Staten. Facebook, Twitter, Foursquare, YouTube, Google. Wat kunnen wij hier in Nederland doen?’

Het is wrang, zegt hij, dat via de advertentiemodellen van Google, zo’n 50 procent van wat Nederlandse adverteerders online aan advertenties uitgeven, in de zakken van het Amerikaanse Google verdwijnen.

Ankersmit zegt dat het vaak een keuze is: richt je je als mediabedrijf op content of op innovaties in de techniek? Google is een voorbeeld van een bedrijf dat overstapt, van techniek naar content – het doet beide. Dat is Nederlandse bedrijven vanwege schaalgrootte niet gegeven. Dat moet je ook niet willen. Richt je op de content en gebruik de innovatieve techniek van partijen die daar goed in zijn.

Geen betaalmuur
Hoe kunnen de mediabedrijven geld verdienen met hun content? Wat heeft de voorkeur: het abonnementenvoordeel of het advertentiemodel? Joris van Heukelom denkt dat het abonnementenmodel online niet gaat werken. Van Heukelom: ‘Ik geloof ook niet in het wegstoppen van content achter een betaalmuur.’ Ankersmit heeft ook meer vertrouwen in het advertentiemodel, maar sluit niet uit dat een bepaalde vorm van betaalde content ook zou kunnen werken.

Ten slotte had Van Heukelom nog een tip voor adverteerders: er wordt op mobiel gebied nog weinig met advertenties gedaan. Het is nog een redelijk onontgonnen gebied. Zet je als adverteerder groot in op mobiel, dan ben je een van de eerste en heel zichtbaar.

Met dank aan Kari-Anne Fygi voor Molblog.nl

Het is, zals zo vaak, allemaaal de schuld van de Media Parade. Hadden wij – Saskia Noort en ik – daar niet voorgelezen uit eigen werk, stonden we op 7 november aanstaande niet met onze zelfhulptour in Carré, en daarvoor in 19 andere theaters. Maar we deden het, voorlezen op de Media Parade in 2010. En vragen uit de zaal en vanaf Twitter beantwoorden. En het was leuk. En zo werd het idee geboren. Het idee dat Saskia, op een feestje, met een slokje op, iemand van Bos Theaterproducties aan de hand deed.

"Wat nou als Jan en ik die columns gaan voorlezen in het theater?"

En dus moeten we nu een heel boek uit het hoofd leren, acteren, structuren verzinnen en twee maanden lang, vier keer per week, een theater zien te vullen. Je begrijpt dat Saskia nooit meer op een Sanoma Media Parade wil komen. Ik, ik moet helaas wel. Dit keer dus met een andere blondine. Carlijn Carter. Playmate en expert op gebied van liefde en sex. Laat ik me vertellen. Zie ons om 12:30 op 5 april.

Jan Heemskerk, hoofdredacteur Playboy

Mis het niet, het sprankelende MARGRIET-debat op dinsdagmorgen 5 april! Dan schuiven vijf van de allerleukste vrouwelijke columnisten van Nederland aan voor een ernstig vrolijke discussie over

WERKEN IN 2020 – HOE GAAN WIJ VROUWEN DAT DOEN? 

Aaf Brandt Corstius, Annette Heffels, Anita Witzier, Annemarie van Gaal en Marjan van den Berg zijn megapopulair bij de lezeressen van Margriet. En willen graag meepraten over dit thema. Margriet heeft nét deze week een uniek intiatief op het gebied van WERKEN gelanceerd, samen met Tempo-Team: Work4Women, een uitzendbureau speciaal voor vrouwen. Die wel een baan buitenshuis willen, maar niet weten hoe ze dat moeten aanpakken. Die onzeker zijn: wie zit er nou op mij te wachten? En: hoe regel ik het thuis? En: ben ik niet achterop gekomen tijdens de jaren dat ik geen baan had?

Tijdens het Margriet-debat zullen Aaf, Annette, Anita, Annemarie en Marjan reageren op stellingen van 10 spraakmakende vrouwen in Nederland. Stellingen over hoe vrouwen willen werken. Of moeten werken. Over prinsessengedrag en parttimecarrières en glazen plafonds en kinderopvang en alleenstaande moeders en rolmodellen. Over dat en nog veel meer gaan de vijf columnisten in debat. Met een knipoog natuurlijk. Want niemand weet hoe het echt zal gaan. In 2020.

Iedereen van harte welkom!
Uw panelleidster Leontine van den Bos, hoofdredacteur Margriet

Speciaal voor dit stukje heb ik nog de laatste iPad app van Vrij Nederland nog even op m’n iPad gezet. Krenterig als ik ben moest ik toch even slikken toen ik de €3,99 afrekende. Gek genoeg heb ik er in de winkel geen enkele moeite mee, dan gooi ik de meeste bladen zo  in m’n AH-karretje. Maar in de vluchtige appstore lijkt alles al snel duur. Gisteren zetten ik het nieuwe magazine van Richard Branson er nog op. Zijn magazine Project kost maar €0,79. En al alleen al om de bizarre cover heb ik al lol van mijn paar dubbeltjes. Er staat een lelijke gast te stofzuigen. Met een naakte vrouw vastgeklemd op zijn rug. En hij blijft maar stofzuigen. Het gaat nergens over, dat weet ik. Maar  dat is toch wat anders dan de zuinige tronie van H.J. Hofland die me aanstaart vanaf de VN-cover. Maar ik wéét:  VN spijkert me bij, geeft even duiding aan het nieuws en de wereld om me heen. Het is geen plaats voor stofzuigende mannen met naakte vrouwen op hun rug. Ik ben weer veel te oppervlakkig bezig. Maar goed, ik heb nog een paar weken tot de Mediaparade om de VN app te bestuderen.

Corinne van Duin, hoofdredacteur Viva
 

Dat is wat we te horen krijgen van veel medewerkers, relaties en studenten die zich aan het inschrijven zijn voor de Sanoma Media Parade. Het is moeilijk kiezen dit jaar. Feed Your Followers is het thema. En die honger aan informatie en inspiratie is er zeker. Het aantal mensen dat zich in de eerste dagen inschreef was nog nooit zo hoog. Sommige sessies zijn zelfs na 3 dagen al vol.
Maar met 100 sessies, workshops en hele leuke Paradepaardjes blijft er nog genoeg over om te kiezen. We kijken nu al uit naar 5, 6 en 7 april en hopen op inspirerende dagen met vele enthousiaste vakgenoten.

Sanoma Media Parade Team

‘Wie leverworst eet en een weduwvrouw trouwt, weet nooit van te voren wat er in is gedouwd’. Wie zegt nou zoiets? Het ontviel Hans van Walbeek in een wanhopige poging om wat lucht te brengen in een stroef gesprek met een potentiële opdrachtgever. Achteraf een blunder, nu een smakelijk verhaal bij de ‘Blunderlunch’ in de grote zaal 1.
Jildou Bijlsma wilde de lezeressen van JAN verwennen met zwarte ballerina’s. De schoentjes kwamen uit China en brachten een onwaarschijnlijke stank mee. De actie kostte JAN ruim 2000 abonnees.
Van medeleven in de zaal was geen sprake toen Franska Stuy vertelde dat Libelle bij de uitreiking van de Medische Award alleen de verpakking kon aanbieden. De publieksprijs, in dit geval De Gouden Croc, stond nog in de kast bij Sanoma! Drie kwartier lachen om het leed van een ander. Lieve mensen van Sanoma zit hier niet een special edition in? Een jaarlijkse uitgave met de titel: ‘BLUNDER.’ Dat zou niet alleen leuk zijn voor tijdschriftgekken en vakidioten. Ik heb geen koude cijfers, maar ik durf te beweren dat het blad gretig aftrek zou vinden in de schappen. Want als er iets is wat ik deze week heb geleerd is dat het bij bladenmaken om intuïtie gaat. Als het team van LINDA. niet op hun gevoel was afgegaan, was nummer 50 er waarschijnlijk niet geweest. Jildou van der Bijl zei het nog maar eens: ‘Volg je intuïtie. Ik snap nu nog beter wat ze ermee bedoelt.
Kijk maar eens naar de prachtige filmpjes van Arie Boomsma en Tygo Gernandt op de site van de glossy en op youtube. Playboy maar dan voor vrouwen. Als ik hier mijn buikgevoel laat spreken, zou ik zeggen dat het nu de tijd is voor een vrouwenblad met mooie mannen.
Ik zie het helemaal voor me. Prachtige foto’s, af en toe een special door een bekende fotograaf, interviews, sexy maar stijlvolle mode. Natuurlijk moet er ook een applicatie van komen. Afijn, ik draaf door. Maar bij deze doe ik een open sollicitatie voor een plek op de redactie. ‘Keep in touch, online dan he?’.
‘Wel doen he, Rob?’. Je Linkedin account is je vandaag opgedrongen en je PC is je afgenomen. En het is nog wel Rob van Vuure dag. Ik heb met je te doen. Maar zonder gekheid, het lijkt me een emotioneel moment als je straks met al je herinneringen het Sanomagebouw uitloopt.
Vandaag is mijn laatste dag in het Sanomagebouw. Het bloggen zit erop.
Als ik voor de laatste keer door de deur draai en omkijk, zie ik Jan Heemskerk en Saskia Noort. Zouden ze het samen doen? Twittert hij haar en zij hem? Ik zie de prachtige dame in de gele pullover met het oranje haar, de zwarte jurk en zwarte legging. De Vivienne Westwood van de Lage Landen. Ik zie de man met zijn iPad en designbril. Het meisje met de lange platinablonde haren en zware make-up in de zwart lederen broek met twee ongelijke pijpen waarvan een bijeengehouden door veiligheidsspelden. Ik denk aan Lente die openlijk flirtte met Govert de Roos en in haar opvallende laarzen met naaldhak en psychedelische print in alle kleuren van de regenboog de sessie vroegtijdig moest verlaten. De fragiele leadzangeres van het Pink Ribbon koor met de krachtige stem die het publiek kippenvel bezorgde. Arme Janneke die tijdens een snowboardevent beide polsen heeft gebroken en met een zwaar litteken op haar linkerpols en haar rechterpols in het gips inmiddels haar werk heeft hervat. Die dag was zij ‘chief livestreaming’, want een knopje indrukken ging nog wel. Tot slot, Nathalie, bedankt voor je gastvrijheid. We’ll keep in touch.

Marjo Westerveld

Het leukste plekje van de mediaparade was een beetje verstopt: een fotohokje (zo een die je op Centraal Station tegenkomt maar dan niet vies) van Flow.
Het was de bedoeling, althans dat denk ik, dat je een foto maakte, deze uitknipte en opplakte op de Flow posters die aan de muren in de gang hingen. Daar kon je dan ook een stukje op schrijven over jezelf. Flow gaf op de posters alvast voorzetjes zoals "op wie wilde je vroeger lijken" en "wat was je favoriete speelgoed".

Ergens hangt nu dus een foto van mij en mijn collega met een stukje tekst over My Little Pony’s en Play-Doh. Samen met nog andere mensen die zich ook geroepen voelden iets van henzelf achter te laten. Zouden de posters volgende week nog hangen?

“Waarom luisteren mannen maar naar 50% van wat vrouwen zeggen?” vraagt een vrouw uit de zaal. “Nou, 50% lijkt mij nog aan de ruime kant”, zegt Jan Heemskerk, hoofdredacteur van de Playboy.

Bij schrijfster Saskia Noort en Jan Heemskerk vliegen vanmiddag de clichés over mannen en vrouwen in de rondte. Heerlijk! Wat mij betreft is er niks zo leuk als hard en relativerend lachen om de trieste waarheid van de gigantische verschillen tussen mannen en vrouwen.

Jan licht zijn antwoord toe: “Als jullie niet de hele dag al zouden praten en datgene wat jullie zeggen ergens over gaat, zouden we wel luisteren. Wanneer een man wel empatisch mee knikt en zit te Oh-en en Ah-en tijdens jouw geraas, wil dat overigens niet zeggen dat hij luistert. Dat is er gewoon één die het heel slim speelt.”

Saskia komt met een interessant, wetenschappelijk feit. “Wisten jullie dat mannen vallen op vrouwen die de helft van hun leeftijd zijn, plus twaalf jaar.” Jan rekent snel en roept: “Nee hoor, 35 vind ik echt veel te oud!”

Dat wetenschap niet altijd opgaat, blijkt uit Saskia’s volgende bekentenis. Saskia ervaart dat de alleenstaande, ‘uitgebaarde’ veertiger zoals zijzelf, door mannen van rond de dertig erg aantrekkelijk wordt gevonden. Deze mannen willen plezier maken met een vrouw die zich op haar sexuele hoogtepunt bevindt, maar geen kind van ze wil. De Milf wordt weer ingeruild  voor een jonger exemplaar, zodra de man eindelijk toe is aan het stichten van een gezin. Saskia heeft besloten er gewoon maar van te genieten, zolang het nog kan…

“Waarom faken vrouwen in godsnaam een orgasme?”, vraagt Jan ineens aan Saskia. Hij gaat verder: “Dat heb ik nou echt nooit begrepen. De enige reden die ik kan bedenken, is dat de vrouw weet dat het toch niet meer gaat lukken en dat ze er vanaf wil zijn.” Een applaus laait op. Goed zo, Jan!

Als het aan mannen zelf lag, zouden zij volgens Jan alleen maar stinkend, boerend en met hand in joggingbroek op de bank naar sport liggen kijken. Maar omdat de kans dat ze zo sex krijgen erg klein is, passen mannen zich aan. Ze kleden zich netjes, scheren zich, of laten juist een sexy baartje staan, praten over hun gevoelens en vragen naar de jouwe. “We doen het allemaal voor jullie, vrouwen.” Of we dat dus wel even willen waarderen. “ Vrouwen moeten dus ook niet raar opkijken,” vervolgt Jan “ dat wanneer wij met mannen onder elkaar zijn, we veranderen in de holbewonende, pure man. En ja, dan gaan de gesprekken over auto’s, voetbal en mooie vrouwen. Onder elkaar rusten we uit. Over gevoelens wordt niet gepraat. We zijn dan eindelijk even onszelf.”

Jan lijkt iets zachter te worden, wanneer mevrouw Heemskerk bijna onopgemerkt de zaal binnenkomt en achterin plaatsneemt. “Nee, ik val absoluut niet op domme blondjes. Dat heb ik niet nodig om mezelf beter of ‘nodig’ te voelen. Doe mij maar een intelligente en zelfstandige vrouw waar ik een goed gesprek mee kan voeren. Dan is de sex trouwens ook veel leuker. Nee, dat hele ‘domme blondjes’ gedoe heb ik nooit begrepen.”

De uitstekende chemie tussen Saskia en Jan, de humor en de openheid van beide sprekers hebben gezorgd voor een zeer vermakelijk uurtje man-vrouw.

“WAAAAAT vind jij Rotterdam leuker dan Amsterdam?”. Alsof ik in een bontjas ganzelever zit te eten. Zo heftig zijn soms de reacties als ik hardop zeg dat ik Rotterdam geweldig vind. Want een openlijke liefdesbetuiging aan de Maasstad blijft een delicate kwestie in Amsterdam en omstreken.
Het water, de Maasvlakte, de haven, de Erasmusbrug, de Euromast, de architectuur, de Kunsthal, Boijmans van Beuningen. En wie wordt er nou niet verliefd op Delfshaven? Ik zeg ‘JA’ tegen Rotterdam.
Vandaag ben ik niet aangeschoven bij ‘Rotterdam de nieuwe creatieve hotspot?’ om me te laten overtuigen. Ik schuif aan om mijn gelijk te halen.
Vincent Luyendijk, managing director IN10, komt met keiharde feiten.
In The Wall Paper Magazine 2009 stond Rotterdam in de top 5 van Best City. Rotterdam, in een adem genoemd met steden als Berlijn, New York, Istanbul, Seoul. ‘Dat gaf wel een kick’ , zegt Vincent.
Wereldfaam viel Rotterdam ten deel met ‘de Witte Aap’ in de Witte de Witstraat. De bar kreeg van The Lonely Planet de titel ‘The Best Bar of the World’ . Vincent verraadt dat de bar de nominatie te danken heeft aan vrienden en bekenden, vooral designers en creatieven, die in de race om de titel allemaal op de Witte Aap hadden gestemd.
De Maasstad is de creatieve haven van MVRDV, uitgeroepen tot het meest innovatieve architectenbureau ter wereld. Rotterdam zal de eerste stad in Nederland zijn die een ultramoderne ‘Markthal’ krijgt. Een waanzinnig project van dit architectenbureau waarbij de hal de marktfunctie vervult en de overkapping uit woningen bestaat. Het idee ervoor is afgekeken van de overdekte markthal zoals je die wel kent uit het buitenland waar allerlei kraampjes met verse waar zoals kaas, vlees, vis, groente en fruit, zijn samengebracht. In 2014 is de hal gereed.
Het is niet toevallig dat ook het Nederlands Architectuurinstituut (NAI) in Rotterdam is gevestigd.
En natuurlijk Rem Koolhaas, briljante geest, architect, oprichter van OMA (Office for Metropolitan Architecture), blijft zijn geboortestad trouw. Het hoofdkantoor van OMA staat in de havenstad.
Moet ik nog doorgaan?
Hotel New York! Een fantastische plek om inspiratie op te halen. Anouk liet zich er in 2004 vrijwillig opsluiten om er een complete cd met de verrassende titel, ‘Hotel New York’ , op te nemen.
Inmiddels zijn we beland in 2010. Weten we dat Anouk niet heeft stilgezeten. Cd’s zijn passé en apps zijn hot.
Vincent geeft ons een Rotterdamse primeur. In opdracht van het NAI heeft IN10 een zogenaamd Augmented Reality Applicatie ontwikkelt voor een compleet 3D overzicht van architectuur in Nederland. Op 7 mei 2010 lanceert IN10 de allernieuwste applicatie voor de stad Rotterdam. De andere steden volgen. Vincent heeft zijn punt gemaakt.

Marjo Westerveld